Archiwa tagu: historia

Dr Mariusz Kopczyński – NPR. Noc – południe – rano, czy Narodowa Partia Robotnicza?

Jest formą dominującej prezentacji, która w całej rozciągłości zadomowiła się w polskiej nauce, ujmowanie ruchu robotniczego jako w istocie dwóch odrębnych nurtów. We wszystkich podręcznikach z zakresu politologi jak i doktryn polityczno-prawnych wykładanych na wydziałach prawa uniwersytetów zaznajamiamy się z wywodami o dualizmie w rozwoju owego ruchu (przy czym jego przeciwnicy wnoszą, że to w ogóle nie był „ruch robotniczy”, tylko wizualizacja projektu powstałego w głowach wodzirejów, zorganizowanej wedle prawideł marksizmu, inteligencji).

Miarodajną, a wręcz założycielską dla owego sporu na gruncie polskim ma być polemika między „internacjonalistycznym” Waryńskim a „patriotycznym” Limanowskim jaka się odbyła w stolicy helweckiej Gryzonii – mieście Chur w dniu 2 X 1881 r. przy maksymalnej eksploatacji argumentów „za” i „przeciw” obydwu stron. Wedle terminologicznych ustaleń zrodzonych na tym gruncie „internacjonalistycznym” miałby być nurt, którego formami stadialnymi były kolejno: SDKP, SDKPiL, KPRP, KPP, a „narodowym” PPS (zwłaszcza tak zwana „grupa wileńska” Piłsudskiego), PPS-Frakcja Rewolucyjna, a po zjednoczeniu międzydzielnicowym, znowu PPS, tym razem bez dyferencjacji w dopiskach. Czy jednak jest to obraz pełny, miarodajny dla prezentowanego zagadnienia? A właściwie co stanowi jądro owego, jak rzekłem, „zagadnienia”? Robotnicy są ze swym rytmem zmianowym, z doświadczanym i przeżywaniem ruchu maszyn, a zwłaszcza ze swoją powszechnością, fenomenem życia zbiorowego, często występującym, aczkolwiek notorycznie pomijanym, jakby ich realny status ontologiczny równy był zeru. A osąd to ze wszechmiar niezasłużony, jak i owe wszelkie dywagacje o dualizmie w ich kręgach wtedy a nawet dziś. Porozmawiajmy o prawdziwym dualizmie, gdzie dochodzące do głosu sprzeczności są naprawdę krańcowymi formami ideologicznej afirmacji. Czytaj dalej Dr Mariusz Kopczyński – NPR. Noc – południe – rano, czy Narodowa Partia Robotnicza?

Z kart historii ruchu narodowego – Brygada Świętokrzyska NSZ

Brygada Świętokrzyska była największą jednostką partyzancką Narodowych Sił Zbrojnych. Utworzona w 1944 roku na Kielecczyźnie walczyła z jednostkami niemieckimi i partyzantami komunistycznymi. Jako jedyna zwarta jednostka partyzancka przedarła się – dzięki taktycznemu porozumieniu z Niemcami – na Zachód. Czytaj dalej Z kart historii ruchu narodowego – Brygada Świętokrzyska NSZ

Dziedzictwo obozu narodowego – prof. Jan Żaryn

Utworzony na początku lutego Instytut Dziedzictwa Myśli Narodowej im. Romana Dmowskiego i Ignacego Jana Paderewskiego stał się przedmiotem ożywionej dyskusji w środowisku narodowym. Placówka powołana przez Ministerstwo Kultury miała, wedle krytyków, stać się ośrodkiem „dywersji ideologicznej”. Czytaj dalej Dziedzictwo obozu narodowego – prof. Jan Żaryn

Arkadiusz Miksa – Zygmunt Wasilewski i „Myśl przebudowy”

Wydana w 1912 roku „Myśl Przebudowy. Rozmowy z młodym przyjacielem”, publikacja Zygmunta Wasilewskiego dedykowana polskim skautom, jest jeszcze jednym przykładem bogactwa intelektualnego ruchu narodowego. To również forma hołdu dla racjonalnego podejścia wobec najistotniejszych obszarów życia zbiorowego, zdolności przewidywania potrzeb i odpowiadania na nie. Praca choć skierowana jest do młodego pokolenia w rzeczywistości dedykowana była całemu narodowi. Czytaj dalej Arkadiusz Miksa – Zygmunt Wasilewski i „Myśl przebudowy”

Jak zbudowano legendę Piłsudskiego? – Tomasz Ciołkowski

Legendę Józefa Piłsudskiego zna chyba każdy Polak. Mit niezłomnego zbawcy Ojczyzny, który sam (lub z niewielką pomocą innych) doprowadził do odzyskania niepodległości jest obowiązującą narracją w szkołach i na wyższych uczelniach. Czarne karty z życia Piłsudskiego nie są powszechnie znane. Dopiero od niedawna pojawiają się historycy i publicyści podnoszący publicznie ciemne strony biografii Naczelnika Państwa. Czytaj dalej Jak zbudowano legendę Piłsudskiego? – Tomasz Ciołkowski

Z kart historii ruchu narodowego – „Odzyskał Łódź dla Dmowskiego”

Obóz narodowy liczy sobie ponad 130 lat, a jego historia obfituje w ciekawe wątki, zarówno takie, które odegrały dużą rolę w polskiej polityce, ale i takie, które pomimo ciekawych koncepcji nie doczekały się kontynuatorów. W nowym cyklu chcemy Państwu przedstawiać na antenie „Chrobrego Szlaku” postacie, organizacje i wydarzenia, które odegrały istotną rolę w naszej historii, a dziś są często zapomniane lub wyklinane. Czytaj dalej Z kart historii ruchu narodowego – „Odzyskał Łódź dla Dmowskiego”

995 lat temu odbyła się koronacja pierwszego króla Polski

Bolesław książę Polan wykorzystując koniunkturę polityczną (krótkiego bezkrólewia w Niemczech), w czym był mistrzem, został koronowany na króla Polski. Tym samym księstwo Polan (państwo gnieźnieńskie) stało się Królestwem Polski.

Nie znana jest data, choć przyjmuje najbardziej właściwy dzień w roku liturgicznym, czyli Wielką Sobotę. Wtedy odbywały chrzty i był to też dzień chrztu jego ojca Mieszka. Czytaj dalej 995 lat temu odbyła się koronacja pierwszego króla Polski

Byłem żołnierzem „Burego” – Lekcja prawdziwej historii

Aleksander Duchnowski, urodzony w 28.10.1925 roku we wsi Jawory, w powiecie łomżyńskim. Syn Czesława i Aleksandry z domu Bruszewskiej. Wychowany wedle patriotycznych wartości, dzięki ojcu, byłemu legioniście. Gdy wybuchła II wojna światowa miał niecałe 19 lat. W maju 1943 roku postanowił wstąpić do Armii Krajowej. Tam przyjął pseudonim „Zryw”. Nikomu nie powiedział o swej konspiracyjnej działalności. Nawet matka nie wiedziała. Bał się jej reakcji. Kobieta sama wychowywała kilkoro dzieci. Ojciec musiał się ukrywać. Aleksander czuł jednak, że robi dobrze. Nie zadawał wielu pytań. Wiedział, że „to nasza Polska” i trzeba o nią walczyć. Czytaj dalej Byłem żołnierzem „Burego” – Lekcja prawdziwej historii

„Fenomen Polskiego Państwa Podziemnego” – J. Żaryn wyjaśnia jak Polakom udało się przetrwać II wojnę światową

„Niewątpliwie sanacyjna elita z prezydentem Ignacym Mościckim na czele nie dorosła do wyzwań ponadprzeciętnych. Jednak z drugiej strony umiejętność przedstawicieli władzy – czy to wojskowej, czy też dyplomacji polskiej – dostosowania się do zmiennych warunków zadziwia pozytywnie. We Francji, która zgodnie z jeszcze dziewiętnastowieczną, a potem pierwszowojenną tradycją, stanowiła azyl, skąd wyruszyć mieli wyzwoliciele już wiosną 1940 r., ambasada RP w pierwszych tygodniach września 1939 r. przygotowała grunt pod powstanie armii na emigracji i władz państwowych (ośrodek szkoleniowy w Coetquidan utworzono 12 IX). Z kolei oficerowie sanacyjni z gen. Michałem Karaszwiczem-Tokarzewskim na czele także we wrześniu (27 IX) zbudowali zalążki armii podziemnej, na razie kadrowej, która w ciągu kolejnych kilku miesięcy jako Związek Walki Zbrojnej urosła do siły 40 tysięcy żołnierzy i oficerów. Jak ocenić zatem elitę obozu rządzącego Polską w 1939 r.? Czytaj dalej „Fenomen Polskiego Państwa Podziemnego” – J. Żaryn wyjaśnia jak Polakom udało się przetrwać II wojnę światową