Komentarz poświęcony uwolnieniu Andrzeja Poczobuta z białoruskiego więzienia w ramach wymiany więźniów pomiędzy Polską a Białorusią. Autor analizuje sprawę nie tylko jako sukces dyplomatyczny, ale przede wszystkim jako element szerszej gry geopolitycznej między Mińskiem, Moskwą i Waszyngtonem, podważając realny wpływ polskiej dyplomacji na przebieg wydarzeń.

Krytycznie odnosi się do przedstawiania Poczobuta wyłącznie jako ofiary represji za „polskość”, wskazując, że był on również uczestnikiem polityki wykorzystywania polskiej mniejszości na Białorusi w ramach agendy demokratyzacyjnej wymierzonej w reżim Aleksandra Łukaszenki. Poruszony zostaje także temat wymiany więźniów, w tym przekazania stronie rosyjskiej m.in. rosyjskiego archeologa Aleksandra Butiagina, co autor ocenia jako symbol podporządkowania polskiej polityki interesom zewnętrznym, zwłaszcza ukraińskim i amerykańskim. Całość stanowi krytykę polskiej polityki wschodniej oraz refleksję nad instrumentalnym traktowaniem Polaków na Kresach przez kolejne rządy III RP.