Wystąpienie Brunona Różyckiego poświęcone propagandzie sanacyjnej po zamachu majowym koncentruje się na mechanizmach budowy kultu jednostki wokół Józef Piłsudski oraz roli propagandy w II Rzeczypospolitej. Prelegent analizuje współczesną percepcję zamachu majowego i zwraca uwagę na marginalne miejsce tego wydarzenia w debacie publicznej i mediach podczas obchodów stulecia przewrotu. Podkreśla, że bez odpowiedniej „woli politycznej” niemożliwe jest – jego zdaniem – rzetelne rozliczenie i ocena sanacji. Wykład rozpoczyna się refleksją nad pojęciem propagandy i apeluje o prowadzenie debaty historycznej w sposób możliwie obiektywny i pozbawiony emocjonalnych uproszczeń.

Znaczną część wystąpienia poświęcono analizie mechanizmów tworzenia kultu Piłsudskiego jeszcze przed zamachem majowym. Omówiono rolę Polskiej Organizacji Wojskowej, środowisk literackich i artystycznych oraz propagandowych działań pierwszej brygady legionowej. Według autora wykładu obóz piłsudczykowski już od czasów I wojny światowej świadomie inwestował w budowę mitu politycznego Marszałka, wykorzystując prasę, ulotki, pocztówki oraz organizacje społeczne. Po 1926 roku propaganda została – zdaniem prelegenta – zinstytucjonalizowana i objęła szkoły, wojsko, administrację oraz organizacje kombatanckie. Szczególne znaczenie przypisano obchodom imienin Piłsudskiego 19 marca 1927 roku, które miały stać się najważniejszym świętem państwowym II RP.

W dalszej części wykładu omówiono funkcjonowanie komitetów obywatelskich, działalność Instytutu Badania Najnowszej Historii Polski, reformę szkolnictwa Janusza Jędrzejewicza oraz propagandę prowadzoną w wojsku i organizacjach młodzieżowych. Prelegent argumentuje, że sanacja wykorzystywała aparat państwowy do budowania autorytetu Piłsudskiego poprzez szkoły, organizacje kombatanckie, samorządy i media. Według autora wykładu działania te miały charakter systemowej indoktrynacji i były jednym z fundamentów utrwalania władzy obozu pomajowego w II Rzeczypospolitej.