Imię Michał znaczy «Któż jak Bóg». Przypomina ono walkę, którą stoczył wódz Aniołów ze złymi duchami. Walka dobra ze złem trwa nadal. Po stronie Chrystusa walczą Aniołowie, święci i Kościół, przeciw Chrystusowi szatan i wszyscy grzesznicy. W Starym Testamencie św. Michał był obrońcą ludu wybranego, obecnie jest obrońcą Kościoła. Prosimy go często, aby przedstawił Bogu nasze modlitwy (antyfona na ofiarowanie), aby był przewodnikiem dusz opuszczających ten świat i aby wziął nas w opiekę na sądzie ostatecznym (alleluja). Święto dzisiejsze obchodzimy w rocznicę konsekracji starożytnej bazyliki Św. Michała pod Rzymem.
Archiwa tagu: pokora
Z kalendarza liturgicznego: 23 września – wspomnienie św. Konstancjusza z Ankony, wyznawcy
Św. Konstancjusz z Ankony (zm. około VI wieku) był pokornym zakrystianem kościoła św. Szczepana w Ankonie. Św. Grzegorz Wielki wspomina go jako człowieka głębokiej wiary, pokory i niezwykłej pobożności. Tradycja przypisuje mu także dar czynienia cudów, między innymi niezwykłe wydarzenia związane z lampami płonącymi w kościele. Po jego śmierci relikwie przeniesiono do Wenecji, gdzie do dziś otaczane są czcią. Jego wspomnienie przypada 23 września.
Z kalendarza liturgicznego: 16. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego
Uświęcenie i zbawienie jest dziełem łaski. Z biegiem naszego życia coraz lepiej poznajemy własną słabość. Jesteśmy «nędzni i ubodzy» (ant. na wejście), Bóg jednak dał nam niepojęte bogactwa: zbawczą śmierć swojego Syna, dary Ducha Św., Kościół święty, Sakramenty i Pismo święte. Z tych źródeł spływa obficie łaska Boża na tych, którzy znając swoją słabość i grzeszność pokornie proszą o pomoc Bożą (ewangelia, ant. na ofiarowanie). Łaska Boża nadaje wartość naszej modlitwie i uczynkom, dlatego prosimy, aby zawsze nas uprzedzała i towarzyszyła nam.
Z kalendarza liturgicznego: 15. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego
Wskrzeszenie młodzieńca z Naim jest obrazem działania Chrystusa w Kościele. Na Chrzcie świętym obdarzył On nasze dusze nowym życiem, spotyka jednak ciągle synów Matki Kościoła, którzy przez grzech ciężki popadli w stan duchowej śmierci. Kościół błaga nieustannie o ratunek dla swoich dzieci (ant. na wejście) i wyznaje, że bez szczególnej opieki Bożej nie może wytrwać w świętości (kolekta). Chrystus budzi uśpione dusze do nowego życia (ewangelia, ant. na ofiarowanie) i karmi je swoim ciałem «wydanym za życie świata» (ant. na komunię). Umocnieni w życiu nadprzyrodzonym, powinniśmy zabiegać o jego rozwój i promieniowanie na innych (lekcja).