Z kalendarza liturgicznego: 29 września – św. Michała Archanioła

Imię Michał znaczy «Któż jak Bóg». Przypomina ono walkę, którą stoczył wódz Aniołów ze złymi duchami. Walka dobra ze złem trwa nadal. Po stronie Chrystusa walczą Aniołowie, święci i Kościół, przeciw Chrystusowi szatan i wszyscy grzesznicy. W Starym Testamencie św. Michał był obrońcą ludu wybranego, obecnie jest obrońcą Kościoła. Prosimy go często, aby przedstawił Bogu nasze modlitwy (antyfona na ofiarowanie), aby był przewodnikiem dusz opuszczających ten świat i aby wziął nas w opiekę na sądzie ostatecznym (alleluja). Święto dzisiejsze obchodzimy w rocznicę konsekracji starożytnej bazyliki Św. Michała pod Rzymem. Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: 29 września – św. Michała Archanioła

Z kalendarza liturgicznego: 28 września – św. Wacława

Św. Wacław urodził się około roku 907 jako syn księcia czeskiego Wratysława I. Został wychowany po chrześcijańsku przez swoją babkę św. Ludmiłę. Po śmierci ojca, mając osiemnaście lat, objął rządy. Starał się gorliwie o rozkrzewienie chrześcijaństwa, popierając misjonarzy i dając przykład życia chrześcijańskiego. Był hojny dla ubogich i brał w opiekę prosty lud. Wywołało to opozycję możnowładców, na czele której stanął jego młodszy brat Bolesław. Zaprosił on Świętego na ucztę i po niej zamordował go u bramy kościoła 28 września 929 roku. Relikwie spoczywają w katedrze praskiej. Św. Wacław jest patronem Czech i katedry krakowskiej. Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: 28 września – św. Wacława

Z kalendarza liturgicznego: 27 września – śś. Kosmy i Damiana, męczenników

Święci bracia Kosma i Damian ponieśli śmierć za wiarę w Azji Mniejszej z początkiem wieku III. Według Tradycji byli lekarzami i bezinteresownie leczyli ubogich. Imiona ich wymienia się w kanonie Mszy świętej. Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: 27 września – śś. Kosmy i Damiana, męczenników

Z kalendarza liturgicznego: 18. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego

Gdy zaczyna się jesienne zamieranie przyrody, Kościół kieruje naszą myśl ku życiu wiecznemu. Świątynia, w której się gromadzimy, jest symbolem nieba — domu Bożego, dlatego idziemy do niej z radością (ant. na wejście, graduał). Tu otrzymujemy pouczenie o prawdach Bożych oraz przyjmujemy sakramenty, przygotowujące nas na dzień przyjścia Pańskiego (lekcja). W sakramencie Pokuty Chrystus oczyszcza duszę i wlewa w nią nowe siły na pielgrzymowanie ku wieczności, które trwa bez przerwy, wśród codziennych zajęć w domach i warsztatach pracy (ewangelia). Przez Eucharystię Bóg daje nam udział w swoim Bóstwie, przedsmak niebieskiej chwały. Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: 18. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego