Archiwa tagu: Z kalendarza liturgicznego

Z kalendarza liturgicznego: NMP Królowej Polski

Naród polski wiele razy doświadczył w ciągu swoich dziejów opieki Matki Bożej. Moc Jej orędownictwa zajaśniała szczególnie w czasie tzw. «potopu». Po cudownej obronie Jasnej Góry przed Szwedami król Jan Kazimierz dnia 1 kwietnia 1656 roku uroczystym aktem oddał kraj pod opiekę Matki Bożej, obierając Ją Królową Polski. W roku 1924 na prośbę biskupów polskich papież Pius XI ustanowił specjalne święto Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski i pozwolił je obchodzić w pamiętnym dniu uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Dnia 3 sierpnia 1962 roku Ojciec św. Jan XXIII ustanowił Najświętszą Maryję Pannę Królową Polski główną Patronką kraju razem ze świętymi Biskupami i Męczennikami Wojciechem i Stanisławem. Teksty mszalne wysławiają opiekę Maryi nad naszym narodem i proszą o dalszą Jej pomoc. Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: NMP Królowej Polski

Z kalendarza liturgicznego: 4. Niedziela po Wielkanocy

W dzisiejszej liturgii Kościół uczy nas o Duchu Świętym. Jest On najdoskonalszym darem Boga (lekcja) i Pocieszycielem chrześcijan. W dziejach Kościoła Duch Święty udowadnia światu słuszność sprawy Chrystusowej, zbrodnię odrzucenia Mesjasza i przegraną szatana. Kościół Chrystusowy i dusze dobrej woli zawdzięczają Duchowi Świętemu poznanie prawdy (ewangelia). Prosimy, by życie nasze było zgodne z poznaną prawdą. Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: 4. Niedziela po Wielkanocy

Z kalendarza liturgicznego: 3. Niedziela po Wielkanocy

Kościół zwraca naszą uwagę na to, że ukoronowaniem zwycięstwa Chrystusowego było Wniebowstąpienie. Ukoronowaniem naszego życia wiernego Bogu będzie również życie wieczne w niebie. Radość świąteczna na ziemi to przedsmak i obraz radości doskonałej, nieprzemijającej. Aby na nią zasłużyć, musimy dochować wierności przyrzeczeniom złożonym na Chrzcie świętym (kolekta) i świecić przykładem chrześcijańskiego życia, naśladując Chrystusa, «posłusznego aż do śmierci» (lekcja). Wymaga to udziału w krzyżu Chrystusa od poszczególnych wyznawców i od całego Kościoła, zapewnia jednak nieprzemijającą radość z oglądania Boga (ewangelia, antyfona na komunię). Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: 3. Niedziela po Wielkanocy

Z kalendarza liturgicznego: święto św. Wojciecha

Św. Wojciech urodził się w Czechach około roku 956. Pochodził z możnego rodu Sławników. Na cześć magdeburskiego biskupa Adalberta, pod którego opieką się kształcił, przybrał jego imię. Święcenia kapłańskie otrzymał w Pradze w roku 982. Rok później został biskupem Pragi. Z powodu waśni rodowych opuścił Pragę i w Rzymie wstąpił do klasztoru Benedyktynów. Wezwany przez diecezjan wrócił do Pragi, ale wkrótce musiał powtórnie ją opuścić. Za pozwoleniem papieża udał się na Węgry i do Polski. Korzystając z pomocy Bolesława Chrobrego ruszył na wyprawę misyjną do Prus. Dnia 23 kwietnia 997 roku został zabity przez pogańskich Prusów. Bolesław Chrobry wykupił jego ciało i złożył je w Gnieźnie. Grób św. Wojciecha stał się podstawą samodzielnej organizacji Kościoła w Polsce, ponieważ przy nim powstała pierwsza stolica metropolitalna. Dnia 31 sierpnia 1962 roku papież Jan XXIII ustanowił św. Wojciecha głównym Patronem Polski razem z Najświętszą Maryją Panną Królową Polski i św. Stanisławem B. M. Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: święto św. Wojciecha

Z kalendarza liturgicznego: 2. Niedziela po Wielkanocy

Niedziela dzisiejsza nazywa się często «Niedzielą Dobrego Pasterza». W ciągu czterdziestodniowego pobytu na ziemi, po swoim zmartwychwstaniu, Pan Jezus ukazywał się często Apostołom i mówił z nimi o «Królestwie Bożym», to znaczy o Kościele, który założył. W tych również dniach dał Zbawiciel Kościołowi najwyższego pasterza w osobie św. Piotra i jego następców pozostając niewidzialnym «Pasterzem i strażnikiem dusz». W ewangelii sam Chrystus Pan nazywa siebie Pasterzem, a Kościół swój nazywa owczarnią. Jako owieczki Chrystusowe korzystamy z zasobów tej owczarni. W Komunii świętej nawiązuje się najściślejsza jedność między Chrystusem-Pasterzem i Jego owieczkami (Alleluja, antyfona na komunię). Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: 2. Niedziela po Wielkanocy

Z kalendarza liturgicznego: Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego

W Niedzielę Wielkanocną zachował się pierwotny zwyczaj odprawiania dwu Mszy świętych: jednej na zakończenie nocnej Wigilii i drugiej przed południem. W tej drugiej Mszy triumfalna radość wielkanocna dochodzi do szczytu. Czterokrotnie powtarza się zdanie: «na Paschę naszą został ofiarowany Chrystus». Zbawiciel, przeszedłszy zwycięsko przez śmierć, wyzwolił nas spod władzy śmierci, szatana i grzechu i umożliwił nam przejście do nowego życia. Zjednoczeni z Jezusem cieszymy się Jego zwycięstwem. Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego

Z kalendarza liturgicznego: Wielki Piątek

Wielki Piątek to dzień, w którym żądło śmierci dosięgło Głowę ludzkości, Jezusa Chrystusa. Dlatego w liturgii używa się barwy czarnej. Korzymy się w poczuciu winy, która wymagała takiego okupu. Wszyscy chrześcijanie wiedzą jednak, że śmierć Chrystusa jest źródłem nowego życia. Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: Wielki Piątek

Z kalendarza liturgicznego: Wielki Czwartek

W pierwszych wiekach istnienia Kościoła odprawiano w Wielki Czwartek trzy Msze święte. Pierwsza łączyła się z obrzędem pojednania publicznych pokutników, druga z poświęceniem olejów świętych, trzecią odprawiano na pamiątkę Ostatniej Wieczerzy. Gdy ustał zwyczaj publicznej pokuty, zaniechano obrzędu pojednania pokutników. Natomiast w katedrach biskupich, oprócz wieczornej Mszy Wieczerzy Pańskiej, odprawia się rano specjalną Mszę świętą połączoną z konsekracją olejów.

Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: Wielki Czwartek

Z kalendarza liturgicznego: Zwiastowanie Pańskie

Dziewięć miesięcy przed Bożym Narodzeniem obchodzimy tajemnicę Wcielenia Syna Bożego i czcimy Maryję, która została wybrana na Matkę Boga. Godność ta była źródłem wszystkich Jej przywilejów (antyfona na wejście, kolekta). Cud zapowiedziany Achazowi przez proroka Izajasza (lekcja) spełnił się w ubogiej Dziewicy z Nazaretu (ewangelia). Jej zgoda na wolę Bożą wynagrodziła nieposłuszeństwo Ewy i dała jej godność «nowej Ewy», matki odkupionej ludzkości. Święto Zwiastowania obchodzono na Wschodzie już w V wieku. W VII wieku znano je i na Zachodzie. Przez pewien czas zaczynano od tego dnia rachubę lat. Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: Zwiastowanie Pańskie

Z kalendarza liturgicznego: uroczystość św. Józefa

Ewangelia nazywa św. Józefa «mężem sprawiedliwym»: Stopień tej sprawiedliwości, czyli świętości, był bardzo wysoki, skoro Bóg wybrał go na męża Najświętszej Dziewicy i opiekuna swojego Syna. Ewangelia ukazuje jego doskonałe poddanie woli Bożej oraz poświęcenie dla Jezusa i Maryi. Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: uroczystość św. Józefa