Wszystkie przykazania wskazują, jak mamy wypełniać podstawowe prawo miłości Boga i bliźniego, które streszcza całą objawioną naukę moralną (ewangelia). Przykazanie miłości bliźniego jest podobne do «pierwszego i największego» przykazania miłości Boga, ponieważ ma ten sam motyw: dobroć Boga, który miłuje wszystkich. Św. Paweł wylicza w lekcji więzy nadprzyrodzone, które nas łączą: jeden Bóg, jedna wiara, jeden Chrzest, jedno oczekiwanie zbawienia. Węzły te są o wiele mocniejsze niż wszystko, co może nas dzielić.
Archiwa tagu: Z kalendarza liturgicznego
Z kalendarza liturgicznego: 24 sierpnia – św. Bartłomieja Apostoła
Św. Bartłomiej prawdopodobnie jest identyczny z Natanaelem, którego wprowadził do Chrystusa św. Filip. Z ust Pana Jezusa usłyszał pochwałę: «Oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma zdrady». Według Tradycji głosił Ewangelię w Mezopotamii i poniósł męczeństwo przez odarcie ze skóry.
Z kalendarza liturgicznego: 13. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego
Nadzieja naszego zbawienia opiera się na obietnicach Bożych. Pan Bóg obiecał Abrahamowi, że rozmnoży jego potomstwo jak gwiazdy na niebie i że z tego potomstwa wybierze Zbawiciela świata. Gdy nadeszła pełnia czasów, Bóg spełnił obietnicę zsyłając na świat swojego Syna, który jako człowiek pochodził z potomstwa Abrahama (lekcja). Chrystus zawarł nowe przymierze między Bogiem a ludźmi, które obejmuje wszystkie narody. Podstawą zbawienia nie jest już przynależność do narodu wybranego, lecz wiara w Chrystusa, przez którego Bóg obiecał nas zbawić (ewangelia). Jako uczestnicy Nowego Przymierza powołujemy się na obietnice Boże (ant. na wejście, graduał) i prosimy Boga o pomnożenie wiary, nadziei i miłości. Stanowią one naszą odpowiedź na wezwanie Boże.
Z kalendarza liturgicznego: 22 sierpnia – Niepokalanego Serca N. M. P.
Zachowane od zepsucia i wzięte do nieba cielesne serce Matki Bożej jest symbolem Jej życia wewnętrznego oraz macierzyńskich uczuć dla odkupionej ludzkości. Maryja, wolna od skłonności do grzechu, zawsze była doskonale uległa Duchowi Świętemu (kolekta, graduał, sekreta); dlatego spełniły się na Niej słowa Zbawiciela: «Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą». Z doskonałej miłości Boga wypływa miłość ku ludziom, przez Boga stworzonym i odkupionym. Niepokalane Serce Maryi to serce Matki. Dlatego z ufnością zbliżamy się do Niej (antyfona na wejście) i słuchamy Jej pouczeń.
Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: 22 sierpnia – Niepokalanego Serca N. M. P.
Z kalendarza liturgicznego: 19 sierpnia – wspomnienie św. Andrzeja Trybuna, męczennika
Św. Andrzej Trybun był rzymskim żołnierzem żyjącym w III wieku. Podczas prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Dioklecjana został oskarżony o wyznawanie wiary w Chrystusa i wraz z grupą swoich towarzyszy stanął przed sądem. Pomimo gróźb i tortur nie wyrzekł się wiary. Poniósł śmierć męczeńską około roku 306, pozostawiając przykład odwagi i wierności Chrystusowi aż do końca.
Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: 19 sierpnia – wspomnienie św. Andrzeja Trybuna, męczennika
Z kalendarza liturgicznego: 18 sierpnia – św. Heleny, cesarzowej
Św. Helena (urodzona około roku 250 w Drepanum w Bitynii) była matką cesarza Konstantyna Wielkiego i przyczyniła się do umocnienia chrześcijaństwa w Cesarstwie Rzymskim. Po przyjęciu chrześcijaństwa z wielką gorliwością wspierała Kościół i troszczyła się o ubogich. W podeszłym wieku odbyła pielgrzymkę do Ziemi Świętej, gdzie poleciła prowadzić poszukiwania miejsc związanych z Męką Pańską. Tradycja przypisuje jej odnalezienie Krzyża Świętego oraz grobu Chrystusa, nad którym wzniesiono później bazylikę Grobu Świętego w Jerozolimie. Zmarła około roku 330, pozostawiając pamięć o głębokiej pobożności i szczególnym umiłowaniu relikwii Męki Pańskiej.
Z kalendarza liturgicznego: 17 sierpnia – św. Jacka, wyznawcy
Św. Jacek urodził się w Kamieniu na Śląsku. Po studiach w Paryżu i Bolonii został kapłanem i kanonikiem krakowskim. Towarzysząc biskupowi Iwonowi do Rzymu, zetknął się ze św. Dominikiem, i w roku 1220 wstąpił do jego zakonu razem ze swoim krewnym bł. Czesławem. Wróciwszy do Krakowa założył pierwszy klasztor Dominikanów w Polsce. Z Krakowa podejmował wyprawy misyjne na Ruś, do Prus i do Jadźwingów na pograniczu Litwy. Wyniszczywszy swe siły w wędrówkach misyjnych umarł w Krakowie w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny 1257 roku. Relikwie spoczywają w kościele Dominikanów w Krakowie.
Z kalendarza liturgicznego: 12. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego
Słowa Chrystusa: «Błogosławione oczy, które widzą, co wy widzicie» odnoszą się do wszystkich dzieci Kościoła. W Starym Testamencie obowiązywały te same przykazania, w ludziach tkwiły te same namiętności, a nie mieli oni Sakramentów świętych i wszystkich łask, jakie one przynoszą. Dzisiaj Chrystus staje przed nami jako pośrednik Nowego Przymierza doskonalszego niż Stare (lekcja) i jako miłosierny Samarytanin, który pochyła się nad duszą ludzką, obrabowaną z łaski i poranioną, aby ją uzdrowić (ewangelia).
Z kalendarza liturgicznego: 15 sierpnia – Wniebowzięcie NMP
Maryja jest zapowiedzianą w raju Niewiastą, która całe życie pozostawała w nieprzyjaźni z szatanem (antyfona na ofiarowanie). Dzięki przywilejowi Niepokalanego Poczęcia odniosła zwycięstwo nad grzechem i dlatego została wyjęta spod powszechnego prawa rozkładu grobowego. Nie musiała, jak my, czekać aż do końca świata na wskrzeszenie i uwielbienie swojego ciała, lecz została od razu wzięta do nieba z duszą i ciałem. Wniebowzięcie Matki Bożej, to Jej ostateczny triumf nad szatanem, grzechem i śmiercią, i spełnienie się proroctwa, które wyśpiewała, w kantyku Magnificat (ewangelia, antyfona na komunię). W modlitwach mszalnych prosimy o dopuszczenie nas do udziału w Jej chwale.
Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: 15 sierpnia – Wniebowzięcie NMP
Z kalendarza liturgicznego: 11. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego
Każda niedziela przypomina Zmartwychwstanie Pańskie i Sakramenty z nim związane. Dzisiejsza niedziela przypomina nam to szczególnie wyraźnie. Jako lekcję czytamy świadectwo św. Pawła o Zmartwychwstaniu, a w ewangelii wspominamy cud Zbawiciela, który ma znaczenie symboliczne. Kościół powtarza przy każdym Chrzcie gest, którym Chrystus uzdrowił głuchoniemego, jako znak otwarcia uszu na słowo Boże i ust na Jego chwałę. W niedziele gromadzimy się w domu Bożym i w Eucharystii otrzymujemy moc i odwagę (ant. na wejście).