Niebo jest naszą ojczyzną; na ziemi jesteśmy wygnańcami. Wskutek grzechów własnych i grzechów naszych współbraci doznajemy wielu cierpień (antyfona na wejście). Dostrzegamy w sobie choroby duchowe, które zagrażają życiu łaski (ewangelia). Dlatego z serc naszych wyrywa się modlitwa pełna tęsknoty za wieczną ojczyzną (alleluja, antyfona na ofiarowanie). Wiemy jednak, że Chrystus chce nas zbawić. W Eucharystii podaje nam niebieskie lekarstwo na choroby dusz (sekreta). Eucharystia jest ostoją nadziei i pociechą w naszym wygnaniu (antyfona na komunię).
Archiwa tagu: Ewangelia
Z kalendarza liturgicznego: 16. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego
Uświęcenie i zbawienie jest dziełem łaski. Z biegiem naszego życia coraz lepiej poznajemy własną słabość. Jesteśmy «nędzni i ubodzy» (ant. na wejście), Bóg jednak dał nam niepojęte bogactwa: zbawczą śmierć swojego Syna, dary Ducha Św., Kościół święty, Sakramenty i Pismo święte. Z tych źródeł spływa obficie łaska Boża na tych, którzy znając swoją słabość i grzeszność pokornie proszą o pomoc Bożą (ewangelia, ant. na ofiarowanie). Łaska Boża nadaje wartość naszej modlitwie i uczynkom, dlatego prosimy, aby zawsze nas uprzedzała i towarzyszyła nam.
Z kalendarza liturgicznego: 15. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego
Wskrzeszenie młodzieńca z Naim jest obrazem działania Chrystusa w Kościele. Na Chrzcie świętym obdarzył On nasze dusze nowym życiem, spotyka jednak ciągle synów Matki Kościoła, którzy przez grzech ciężki popadli w stan duchowej śmierci. Kościół błaga nieustannie o ratunek dla swoich dzieci (ant. na wejście) i wyznaje, że bez szczególnej opieki Bożej nie może wytrwać w świętości (kolekta). Chrystus budzi uśpione dusze do nowego życia (ewangelia, ant. na ofiarowanie) i karmi je swoim ciałem «wydanym za życie świata» (ant. na komunię). Umocnieni w życiu nadprzyrodzonym, powinniśmy zabiegać o jego rozwój i promieniowanie na innych (lekcja).
Z kalendarza liturgicznego: 13. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego
Nadzieja naszego zbawienia opiera się na obietnicach Bożych. Pan Bóg obiecał Abrahamowi, że rozmnoży jego potomstwo jak gwiazdy na niebie i że z tego potomstwa wybierze Zbawiciela świata. Gdy nadeszła pełnia czasów, Bóg spełnił obietnicę zsyłając na świat swojego Syna, który jako człowiek pochodził z potomstwa Abrahama (lekcja). Chrystus zawarł nowe przymierze między Bogiem a ludźmi, które obejmuje wszystkie narody. Podstawą zbawienia nie jest już przynależność do narodu wybranego, lecz wiara w Chrystusa, przez którego Bóg obiecał nas zbawić (ewangelia). Jako uczestnicy Nowego Przymierza powołujemy się na obietnice Boże (ant. na wejście, graduał) i prosimy Boga o pomnożenie wiary, nadziei i miłości. Stanowią one naszą odpowiedź na wezwanie Boże.
Z kalendarza liturgicznego: 12. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego
Słowa Chrystusa: «Błogosławione oczy, które widzą, co wy widzicie» odnoszą się do wszystkich dzieci Kościoła. W Starym Testamencie obowiązywały te same przykazania, w ludziach tkwiły te same namiętności, a nie mieli oni Sakramentów świętych i wszystkich łask, jakie one przynoszą. Dzisiaj Chrystus staje przed nami jako pośrednik Nowego Przymierza doskonalszego niż Stare (lekcja) i jako miłosierny Samarytanin, który pochyła się nad duszą ludzką, obrabowaną z łaski i poranioną, aby ją uzdrowić (ewangelia).
Z kalendarza liturgicznego: 21 września – święto św. Mateusza
Św. Mateusz miał drugie imię Lewi. Był poborcą ceł. Powołany przez Pana Jezusa bez wahania poszedł za Nim i został zaliczony do grona Apostołów. Św. Mateusz napisał po aramejsku Ewangelię przeznaczoną dla Żydów. Wykazuje w niej, że Jezus Chrystus jest obiecanym Mesjaszem. Według Tradycji głosił Ewangelię w Etiopii i tam poniósł śmierć męczeńską. Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: 21 września – święto św. Mateusza
Z kalendarza liturgicznego: święto Najświętszego Imienia Jezus
Imię JEZUS znaczy Zbawiciel. Imię to wybrał sam Bóg i objawił je Maryi i św. Józefowi. Cześć świętego imienia Jezus szerzył św. Bernardyn ze Sieny. Specjalne święto tego imienia powstało najpierw w zakonie franciszkańskim. Papież Innocenty XIII rozciągnął je w roku 1721 na cały Kościół. Msza św. wysławia potęgę i chwałę imienia Jezusowego, które przewyższa wszystkie inne imiona. Czytaj dalej Z kalendarza liturgicznego: święto Najświętszego Imienia Jezus